حدود ده سال قبل مقاله ای با عنوان «چالش های حقوق بین الملل بشردوستانه در قبال توسعۀ هواپیماهای بدون سرنشین نظامی» را به پایان رساندم، که پس از استفاده از نظرات استاد عزیزم جناب آقای دکتر پوریا عسکری، در فصلنامۀ مطالعات بین المللی منتشر شد. چهار صفحه از این مقاله به چالش های هواپیماهای بدون سرنشین مسلح در کنترل هوش مصنوعی (خودراهبر) اختصاص دارد. این روزها که بحث های مربوط به هوش مصنوعی به شدت داغ شده و به خصوص ابعاد حقوقی این پدیده و چالش ها و فرصت هایی که پیش روی رشته های مختلف حقوق ازجمله حقوق بین الملل بشردوستانه قرار می دهد مورد توجه استادان و متخصصان حقوقی قرار گرفته، مرور این چهار صفحه که با اطلاعات آن زمان به رشته تحریر در آمده خالی از لطف نیست؛ البته موضوع هوش مصنوعی دغدغۀ امروز بشر نیست بلکه از سال های دور و زمانیکه فیلم های علمی – تخیلی مانند «ترمیناتور» در سال ۱۹۸۴ و حتی خیلی قبل تر «۲۰۰۱: یک اودیسۀ فضایی» در سال ۱۹۶۸ ابعاد منفی آن را بر پردۀ سینما به تصویر کشیدند به عنوان یک نگرانی مورد توجه قرار گرفته بود.
اصل مقاله از این پیوند قابل بازیابی است.